Binnen 1 week is het 1 jaar geleden dat ik Wolfke, mijn laatste hond moest laten inslapen.
Dus een jaar zonder honden, nadat ik 16 jaar met honden heb samengeleefd. Eerst 1, dan 2, dan 3, dan 4, dan terug 3, 2, 1 en dan … was het gedaan.
Als ik nu ga wandelen en ik kom honden tegen die zin hebben in een knuffel en een babbel – Hey, ben jij fijn aan het wandelen? Ben je al een beetje moe? Heb je het warm?’ dan geniet ik daar echt zo van.
En vaak, als het moment voorbij is, loop ik verder met tranen in mijn ogen. Soms ook als het nog bezig is en het baasje vraagt, ‘Heb jij ook een hond?’ en ik moet zeggen ‘Had’.
Of ik dan niet gewoon opnieuw een hond kan nemen?
Ik ben ook wel blij met de vrijheid.
Ik kon de laatste 16 jaar heel moeilijk ergens naartoe. Ik had wel een paar dogsits, maar het gebeurde wel eens dat ik ze alle 3 vroeg en dat niemand kon. Dan kon ik ook niet weg. Bovendien kostte het wel wat per dag, dus dat maakt elke uitstap of vakantie een heel stuk duurder.
En zeker Wolfke kon heel moeilijk alleen zijn. Gewoon een dag naar een familiefeestje gaan en ik voelde me al heel schuldig.
Hem meenemen ging ook niet, want hij zat echt niet graag in de auto en ik deed hem er echt geen plezier mee, want hij wou gewoon thuis zijn.
Hem meenemen als ik op vakantie ging, ging ook niet, want dan zou ik bv geen boodschappen kunnen gaan doen. Als ik even weg zou zijn, zou hij het kot afbreken.
Dus … ik geniet nu van de vrijheid. Overal naartoe kunnen, ook ergens kunnen blijven slapen. Langer blijven als het leuk is.
Maar toch voel ik ook dat ik echt heel graag honden zie.
Ik ga af en toe eens op 2 windhonden passen, en dat is leuk, maar dat is niet hetzelfde als je eigen hond hebben die je altijd en onvoorwaardelijk graag ziet, altijd tegen je aan komt liggen en je overal volgt.
Zou ik er dan toch niet terug voor gaan? Voor mijn eigen maatje?
Het probleem is dat dat ook weer heel veel deuren sluit. Ik heb nu een heel licht, vrij en flexibel leven. Ik kan echt alle kanten op en ik ben ook bewust bezig met heel goedkoop leven. Weinig nodig hebben.
Met een hond zijn er meteen heel wat mogelijkheden die niet meer kunnen.
En je weet ook nooit op voorhand wat voor een hond je krijgt:
- is het een blaffer waardoor je last met de buren krijgt?
- is het iemand die uitvalt naar andere honden als je gaat wandelen?
- komen er veel operaties en medische kosten? Wolfke heeft me op één jaar eens 7000€ aan operaties gekost en op het einde kostte hij 220€ per maand o.a. door medicatie
Bovendien slaap ik nu ook goed, met honden is er toch ook minder nachtrust.
En sinds Wolfke er niet meer is, besloot een poes uit de buurt die al een paar jaar buiten leefde (omdat ze bang was van de hond die haar gezin had vervoegd) om bij mij te komen wonen. Als ik dan een hond zou nemen, zou ze ook weer gaan lopen en dus weer dakloos zijn.
Nog een reden waarom ik het niet moet doen: ik ben tegenwoordig steeds langere (+15 km) wandelingen aan het doen. En dan wil ik een goed tempo aanhouden. Als ik met een hond ga wandelen, volg ik zijn tempo, zodat hij overal kan snuffelen. Daar dienen hondenwandelingen voor. En misschien kan en wil mijn eventueel toekomstige hond geen 18 km wandelen en dan moet hij weer alleen thuis blijven. Ook niet leuk voor hem.
Dus … blijf ik maar met honden die ik tijdens mijn wandelingen tegenkom praatjes maken en knuffels geven. En probeer ik mijn traantjes in te houden tot ze weer gepasseerd zijn …
