Ons zicht gisterenavond
Met onze voeten in de waterval
Deze ochtend zijn we weer een stuk gaan rijden om een wandeling te doen naar een waterval. Niet te lang, niet te hoog, mooi, rustig, fijn.
Patricia had haar wandelstokken mee, en ik mocht er ook één gebruiken. Amai dat is handig. Had dat nog nooit gebruikt, maar zo bergop/bergaf met stenen is dat echt wel handig.
Patricia ging met haar voeten in het water, ik was het eerst niet van plan (geen handdoek of droge kousen mee), maar heb het dan toch gedaan en het voelde goed. Daarna waren mijn voeten precies verdoofd en als nieuw.
Daarna wat verder heb ik ook mijn haar eens proberen wassen in de rivier. Met een potjes koud water erover gieten, want shampoo hadden we niet bij. Ik zie Marieke in ‘Onderweg naar liefde’ dat altijd doen in Scandinavië. Was wel benieuwd of dat echt werkt. Het lijkt nog altijd wat vettig, dus misschien is shampoo toch wel handig.
Onderweg of hier zijn
Op de terugweg zei ik dat ik zin had om even heel langzaam te gaan.
Als je het gevoel hebt ‘onderweg’ te zijn, dan heb je eigenlijk altijd al het volgende punt waar je naartoe gaat in gedachten. Terwijl ik daar zin had in gewoon daar te zijn. Genieten van het hier en nu.
Energiemanagement
Ik begin te snappen waar ik op moet letten voor mijn energiemanagement.
De ijskast zet ik nu ’s nachts uit. En de powerbank laad ik in de 12 volt stekker van het rijgedeelte tijdens het rijden. Dat lijkt heel goed te werken.
Als ik weet dat we gaan rijden dan kan ik wat minder zuinig zijn, want tijdens het rijden laadt mijn camperbatterij weer goed bij.
Water heb ik precies meer dan genoeg en met de wc zijn we ook zuinig.
Op naar onze nieuwe plek
Daarna op naar ons volgende plekje. Hiervoor moesten we terug de bergen in en langs een weg met 18 haarspeldbochten en daarna nog een stuk op een onverharde weg.
Ik had op Google earth gezien dat er stippellijnen op de straat met de haarspeldbochten stonden en dat is een goed teken. Ondertussen weet ik dat het dan niet van die hele smalle baantjes zijn waarbij je 30 cm lager valt als je er met een band van af zou raken.
We vinden onze plekjes via de Park4Night app en bij de reviews stond er dat dat laatste stuk weg echt wel een uitdaging was.
Maar ik ben ondertussen eigenlijk niet meer zo bang onderweg. Het enige waar ik nog wat bang voor ben is een tegenligger hebben op die smalle baantjes, maar dan hoor ik Patricia zeggen: ‘Een tegenligger, da’s niks’. En dan hoef ik me daar ook geen zorgen meer om te maken.
Wat we hier allemaal doen onderweg is best wel stoer hoor. Zo met de camper van 6 meter lang door al die smalle bochtige bergweggetjes met naast ons de afgrond.
Patricia zei gisteren dat er weinig vrouwen zijn die het ons zouden nadoen. Als je campers passeert zijn het heel vaak de mannen die rijden. En dan denk ik: ziet ons hier rijden. De 2 Belgen (Lena Lena). De stoere badass women. 😉
Het laatste stuk tot aan onze plek:
Knopjes en lichtjes
Ze hadden me uitgelegd dat er ook een knopje opzat om op ruig of modderig terrein te rijden. Ik wist niet meer welk knopje het was, maar het leek me dit te kunnen zijn, er stond ook off bij, dus ik dacht, ja, off road, zou wel kunnen. Nu zoek ik het op en blijkt het te zijn om de lane assist uit te zetten. Maar het gaf me toch maar het gevoel dat ik nu makkelijker op dat gravelpad kon rijden. Placebo effect. 🙂
Heb nu geleerd van Claude dat het het knopje met de T op moest zijn. We blijven bijleren.
Ik had ook gezien dat het cijfer onder dit lampje steeds wat minder wordt. Dat blijkt voor de AddBlue te zijn. Daarvan zeiden ze me: als de addblue op is, dan kan je niet meer starten. Oké, ik de gaten houden dus, maar het gaat traag en het zou kunnen dat ik er nog mee thuis geraak.
En dan was er nog de Hill descent control, die heb ik al gebruikt in de bergen. De eerste keer heb ik er ook maar eens op geduwd zonder te weten hoe het werkt. Daarna opgezocht en blijkbaar mag je dan zelf niet meer aan de rem komen en houdt hij je snelheid aan om rustig aan de berg af te komen zonder je remmen te veel te belasten. Kijk, dat zijn allemaal dingen die je in België niet nodig hebt en dus niet op voorhand kunt uittesten.
Nu ken ik dus alle knopjes van de auto en weet ik hoe je ze gebruikt.
Lang leve Starlink
Het gebeurt hier toch wel vaker dat we geen internet hebben. Om de wandeling in te laden op de parking heb ik hem even aangezet. En tijdens de rit wou Patricia haar gps ook helemaal niks meer doen (nadat hij ons eerst verkeerd had gestuurd – niet handig in smalle bergweggetjes waar je geluk moet hebben dat je kan omkeren). Dus dan heb ik hem ook weer even opgestart (duurt wel even) en dan konden we verder rijden op Google Maps / Waze.
Ook op de plek waar we nu zijn is er geen internet, dus dan ben ik echt wel blij dat ik toch heb besloten om starlink nog in orde te brengen voor ik vertrok.
In the middle of nowehere
We zijn deze middag aangekomen op onze nieuwe plek, het leek alsof we heel hoog in de bergen zaten en toch zitten we maar op 1250 meter. Het is op een terrein van een jonge gast die een lavendelkwekerij heeft waar hij vanalles van maakt (oa bier en honing). Hij heeft ook aardapellen, maar de oogst was niet goed dit jaar, want te weinig water en hij heeft ook truffels/paddestoelen.
Het is gratis, maar hij vraagt om gewoon 10€ te spenderen in zijn winkeltje. Gaan we morgen doen. Er zijn 2 x 2 Duitsers met een VW California en fietsen.
Er zijn geen faciliteiten (vuilbak, elektriciteit), maar dat is helemaal niet erg.
Het is hier doodstil en er is een gigantisch mooi zicht langs alle kanten. Hier gaan we 2 nachten blijven.
We hebben onze was nu in een teiltje te week gezet, en morgen gaan we die ophangen.
Omdat dit niet wildkamperen is, mogen we voor het eerst ook onze stoeltjes buiten zetten, en kunnen we morgen een wasdraad spannen om de was te drogen.
Waar we anders staan, mag je geen kampeergedrag vertonen, dus al die dingen kunnen dan niet.
Ik heb ook de afwas in een teiltje op de tafel gedaan. Echt kampeergevoel.
Allemaal beestjes
Verder zijn er heel veel beestjes die hier op het terrein rondwandelen:
- 2 grote Pyreneese berghonden, 1 van +50 kg, 1 van +60 kg, grote witte knuffelhonden
- 1 hele oude border collie
- 1 varken van meer dan 300 kg. Ik zei, ah ja, voor de truffels. Maar hij zei dat dat niet goed werkte. Want als dat varken dan de truffels wil opeten of ineens begint te trekken … 300 kg hou je niet zomaar tegen. En tegen de honden kan hij zeggen af en die luisteren meteen.
- 3 mooie zwarte paarden, ze staan soms op een wei wat verder, maar alles is hier open, dus soms hebben die paarden zoiets van, laat ons eens even naar het huis gaan en dan zie je die hier gewoon voorbij galloperen. Heerlijk!
- 2 ganzen
- veel schaapjes
- ezels (nog niet gezien, wel al gehoord)
- bijtjes
- veel vliegen 🙂 waarschijnlijk door al die beestjes, voor het eerst heb ik de vliegenramen allemaal toe en heb ik de vliegenmepper bij de hand, want het werd wat veel
Lat boven de trap los
Toen ik toekwam zag ik dat de lat boven de trap links loszat. Ik kon het zelf niet vastzetten. Ook eens aan Claude gevraagd. Die had ook geen oplossing. Naar de verhuurders berichtje gestuurd. Geen probleem. Lat mag er af. Ik neem ze mee.
Culinair genieten
Vandaag heeft Patricia weer lekker gekookt. Kip met groentjes en currysaus. Ik heb de Bulgur gekookt.
Omdat de kookpitjes zo klein zijn en haar pan zo groot, kook ik de spaghetti of de bulgur en zij maakt de rest van het eten.
Het duurt wel een eeuwigheid voor het water kookt op zo’n gasvuurtje, maar nu ik deze keer minder water nodig had, ging het al iets vlotter.
In mijn eigen camper – als het ervan zou komen – wil ik onderzoeken of inductie een optie zou zijn. Ik zie dat sommige vanlifers dat hebben. Dan heb je straffe zonnepanelen en lithiumbatterijen nodig en een omvormer, maar als mijn verwarming dan op diesel is, heb ik ook geen gasflessen nodig. En dan gaat het koken wel een heel stuk sneller.
Instappers
Ik zie dat vanlifers instappers (schoenen) hebben. Ik was nog van plan om de week voor ik vertrek eens naar Torfs te gaan om er eventueel te kopen, maar door ziek te zijn is het er niet meer van gekomen.
En ik merk nu dat dat echt handig was geweest. Je stapt binnen buiten, binnen buiten, je moet snel schoenen aandoen (er liggen hier heel scherpe doornachtige dingetjes van planten, dus blote voeten is hier geen optie) en om dan altijd je voeten in je sandelen te schuiven, niet zo handig. Maar vandaag mocht ik die van Patricia lenen. Handig.
Ach meneer een grote vogel wil ik zijn
Tijdens het rijden zag ik hier hele grote vogels rondcirkelen.
Ik bedacht dat als ik zo’n grote vogel zou zijn, dat ik dan wel graag zou reizen. Dan zou ik makkelijk overal naartoe kunnen. Ergens even landen. Terug naar de volgende plek.
Wat is het dan dat me tegenhoudt? Toch het rijden? Niet zeker zijn waar je gaat kunnen parkeren?
Ik rijd nochtans goed en graag. Parkeren kan ik ook goed. Dus ik snap het nog altijd niet zo goed. Misschien kom ik er deze vakantie achter.
Je moet er wat voor over hebben
Wat ik besef is dat je er wat voor moet overhebben om deze fantastische plekken te kunnen ervaren. Je moet uit je comfortzone komen, door bochtige smalle wegjes rijden, de onzekerheid tegemoet. Je weet niet wat er gaat komen, hoe het gaat zijn.
Maar je krijgt er wel wat voor in de plaats.
Ik vind het fijn dat mijn onzekerheid om te rijden en voor het onbekende steeds kleiner wordt. Steeds meer uitkijken naar wat er komt in plaats van onzeker zijn over alle dingen waarvan ik niet weet hoe het gaat zijn.
Ik moet vaak denken aan het grappige liedje van Yentl en de Boer: Lang geleden. Vooral de zin: Deed je dat toch, dan had je wel wat beleefd. 🙂
30 graden
