Blog

Op een kussen in het midden van de parking

Gisterenavond was er een mooie zonsondergang te zien, maar die was vooral goed zichtbaar vanaf het midden van de parking. Dus heb ik mijn groot kussen daar op grond gelegd, ben ik er in kleermakerszit gaan opzitten en heb ik vandaar gekeken.

Het was ook (bijna) volle maan, dus daar ook nog even naar gaan kijken.

Er waren nog wat campers bijgekomen op de parking, maar het was er rustig.

Slapeloze nacht

Ik heb wel bijna niet geslapen. Ik was me steeds weer andere dingen aan het bedenken en afvragen. Maar ja, zo af en toe eens één nacht ertussen kan niet veel kwaad en ik moest ook niet rijden vandaag, dus niet zo erg. Volgende keer beter.

Voetjes onder tafel

Als je ergens gezellig mag aanschuiven om te eten, dan zeggen ze wel eens, wat een gelukzakken waren we, we mochten gewoon onze voetjes onder tafel schuiven.

Ik heb ook zo’n gevoel voor het reizen nu. Ik hoef helemaal niets te plannen, niets uit te zoeken, me niet af te vragen waar ik naartoe moet of kan gaan slapen, boodschappen doen of mijn water moet bijvullen. Ik mag gewoon mijn voetjes onder het stuur schuiven, op de gas duwen, Patricia volgen en genieten van deze compleet georganiseerde reis. 🙂

Je ‘waarom’ is belangrijk

We hadden het vandaag over dat je waarom belangrijk is. Dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is, maar als je dan voor ogen houdt waarom je het doet, dan is dat allemaal niet zo erg.

Als je in een camper wil gaan wonen omdat je afwisseling wel leuk vindt, dan gaat dat misschien niet genoeg zijn. Maar als je het doet omdat je dan nog heel weinig geld nodig hebt om van te kunnen leven, dat je dan ook heel veel kan sparen/beleggen, en als je dan weet dat je na 5,67 jaar financieel onafhankelijk kunt zijn. Ja … dan neem je er de eventuele minder comfortabele dingen met plezier bij.

Momenteel ziet mijn waarom er zo uit:

• Heel weinig geld nodig hebben en binnen een aantal jaar financieel onafhankelijk zijn
• Eenvoudig leven
• Connectie en interessante babbels met leuke mensen hebben
• In de natuur zijn
• Kunnen wonen waar ik moet zijn
• Afwisseling

Eenvoudig leven

Vandaag vertrokken we om 7u45 met het treintje van Queralbs (waar we nu 2 nachten wonen) naar Vall de Núria, waar je niet met de auto kunt komen. Ik las op voorhand iets over een monnik, Sant Gil die rond het jaar 700 in de vallei toekwam. Hij zocht de absolute rust van de bergen op om als kluizenaar te leven en trok in een grot. Hij bouwde een goede band op met de lokale herders die hun vee in het dal lieten grazen. En kookte een eenvoudige maaltijd van graan om met de herders te delen.

En dan denk ik: tell me more! Eenvoudig leven in de natuur en daar, waar er echt helemaal niks is, toch voor eenvoudig eten kunnen zorgen zodat je kunt overleven. Dat vind ik interessant!

Vall de Núria – Wandelingen

De vallei heeft een mooie website met heel wat wandelingen op, maar daar ter plaatse, is er niets van te zien. We kwamen met een vol treintje toe en binnen de kortste keren waren alle mensen uit het zicht verdwenen. Die wisten blijkbaar waar ze naartoe moesten.

We hebben heel wat zitten zoeken. Zou het langs hier naar boven zijn? Maar nee, dat zal wel niet. Eens rond het meer? Dan eens met de kabelbaan naar boven, daar wat rondkijken, zitten in de zon. Terug naar beneden. Eens gaan vragen aan het infopunt. Jaja, makkelijke wandeling naar de waterval. Langs daar waar we al eens naar boven waren beginnen gaan. Oké. Let’s do this.

Toen we een heel eind geklommen hadden, konden we naar links of naar rechts, pijltjes zetten ze daar niet. Of eventueel nog verder naar omhoog, maar dat ging echt ZO steil omhoog en je moest over losse keien en boomwortels, zou het toch niet naar rechts zijn? Even naar daar. Was een mooi makkelijker pad, maar nee, dit kon niet kloppen. Wacht, we kijken even op de gsm.

Help!

Euh … waar is Patricia haar gsm? Bel me eens? Heel de rugzak leeg. Nope. Geen gsm. Lichte paniek, want ook al haar bankkaarten, rijbewijs, en identiteitskaart zitten daarbij.

Waar heeft ze die laatst gehad? Zeker nog op het einde van het kabelbaantje naar beneden.

Er zat niets anders op. Patricia ging terug naar beneden om te kijken of ze de gsm ergens kon vinden. Op de wc? Bij het infopunt? Onderweg naar boven?

Ik was ondertussen ook op ’t gemak terug naar beneden aan het komen, want het zag er naar uit dat die waterval echt wel steil naar boven was, en nog heel lang klimmen, en dat zag ik eigenlijk niet zitten.

Ik kwam Patricia terug tegen, maar … nog geen gsm.

Hoe zouden we dat dan oplossen? Want ze heeft haar kaart ook nodig voor de péage enzo. Dan kon ik haar wel mijn bedrijfskaart lenen, ik zou wel naar card stop kunnen bellen en we zouden het wel allemaal kunnen oplossen, maar handig is het echt niet.

We liepen verder naar boven, tot een plek waar we even hadden neer gezeten om te rusten onderweg en daar … lag de gsm naast een grote steen op de grond! Oef!

Wat gaan we doen?

Ik had eigenlijk echt geen zin om verder naar boven te wandelen, maar Patricia was weer helemaal opgeladen en we hadden het over een schildpad die traag mocht gaan en ik zei oké, we zijn uiteindelijk slakken, want we hebben ons huis altijd bij ons. 😉

Patricia zei dat ik echt fier op mezelf zou zijn als ik het zou gedaan hebben en dat kon ik me wel voorstellen. Grenzen verleggen. Dus laat het ons dan maar doen.

Maar … het bleek inderdaad nog heel lang en heel hoog klimmen en uiteindelijk was Patricia haar kaars uit, en zijn we op ’t gemak teruggekeerd. Beneden hebben we een broodje en ijsje gegeten in de schaduw van een boom op het gras – want amai het was warm in de zon!

Kijk dat is vakantie voor mij. Op een mooie plek zijn, natuur zien, goed gezelschap, beetje eten.

Ik heb nu ook beseft dat wandelen in de bergen niet mijn ding is. Je moet ook heel geconcentreerd naar beneden kijken bij elke stap die je zet, het is mentaal en fysiek echt wel inspannend. En wandelen mag voor mij ontspannend zijn, in de natuur zijn, wat rondkijken.

Ik heb deze dagen ontdekt dat ik de bergen echt wel mooi en interessant vind. Ik ben er graag. Benden, boven, halverwege. Liefst rij ik niet door de kronkelige smalle wegjes, maar dat lukt wel als het nodig is om op zo’n plek als gisteren te kunnen zijn. En inspannende wandelingen in de bergen hoeft ook niet. Maar ik vind mijn eigen goede berg-mix wel. 🙂

Niet drinkbaar water

Er was een soort bronnetje met bergwater, maar het was helaas niet drinkbaar. Aangezien ik geen water uit de camper mag drinken en ik nu bezig ben aan mijn laatste grote 5 liter fles die ik thuis aan de kraan nog heb gevuld, is elk drinkbaar water onderweg welkom.

Maar Patricia had een Lifestraw mee. Een apparaatje waarmee je gelijk welk water kan filteren en drinken.

Ik wou het wel eens uittesten, maar je moet even weten hoe het werkt. In het water steken en eerst heel hard zuigen, dan komt er eerst alleen lucht mee tot er ineens water meekomt. Hoe maar moet ik dan alleen zuigen of ook slikken? Het werd even een onbedoeld hilarisch gesprek.

Bijleren

Ik ben ook nog steeds belangrijke camperlessen aan het bijleren.

Ik was heel zuinig aan het zijn met de wc, zodat ik zolang mogelijk verder kan. Als je bent geweest, is er een knop en als je daarop duwt, komt er een fijn straaltje water om door te spoelen.

Maar de wc-pot bestaat uit een speciaal materiaal dat altijd helemaal proper blijft. Dus dacht ik, oh, dan moet dat doorspoelen misschien niet. Maar neenee, dat chemisch product in het toilet heeft blijkbaar ook water nodig om zijn werk te kunnen doen en alles te kunnen oplossen leerde ik vandaag. Ow. Dan maar meteen een liter water erin gedaan.

Hot hot hot!

Toen we rond 16u terugkwamen aan de camper was het binnen bijna 38°C!

Aangezien ik de hele dag op pad was geweest, moest ik dan dus nog beginnen werken. Woeh. Hersenen gestoomd, en dat na een slapeloze nacht!

We hebben de campers verzet naar de andere kant van de parking waar er wat schaduw begon te komen, alle ramen open, de ventilator op en gewoon maar doen. Een uur later was het afgekoeld naar 30°C. Maar hé, dat lukt allemaal hoor.

Nog even buiten gezeten in onze deuropeningen. We waren allebei doodop. Als er wat wind is, is het buiten vaak beter dan binnen.

Woonbatterij 50%

Ondanks het feit dat mijn camper de hele dag in de zon had gestaan en het zonnepaneel dus volop had kunnen bijladen, stond mijn woonbatterij toch maar op 50% toen we toekwamen. En buiten de frigo had die niets nodig gehad. Nu ja, misschien had de frigo wel extra hard moeten werken.

Patricia had nog 75%, maar zij heeft een Litiumbatterij (zou ik ook doen op mijn camper) en haar frigo schakelt over op gas als ze niet rijdt. Ook handig.