Eerste keer regen
Deze ochtend toen ik wakker werd om 5u30 hoorde ik het stilletjes druppelen op de camper. Onze stoeltjes en schoenen stonden nog buiten dus ben ik die snel even allemaal gaan binnenzetten.
Het was wel even aan schoen- en propere vloer management doen. Want als je een paar stappen buiten de camper moet zetten, waren je schoenen meteen vuil. Als je ze op het trapje buiten laat staan, zijn ze nat. Als je ermee binnenkomt is je vloer vuil.
Ik heb Patricia haar slippers die ik hier mag gebruiken dan vuil in een plastiek zak gestoken en ga straks eens kijken hoe ik die proper maak. Niet in mijn wasbak, want de modder in het afvoerputje is waarschijnlijk geen goed idee. Kijken als het droog is om het in een teiltje proper te maken.
Opstap
De lat boven mijn opstaptrede was losgekomen toen ik toekwam op onze vorige plek. Deze ochtend wou ik de trap terug naar binnen laten gaan, maar ze haperde en geraakte bijna niet meer naar binnen.
O-ow.
Ik heb ze dan links met de hand mee naar binnen geduwd. Ik denk dat ik die de rest van de vakantie niet meer ga uitzetten, want als die eens niet meer naar binnen zou willen gaan, kan ik niet meer rijden. Dat is dan nog 3 weken wat discomfort, maar liever dat dan niet meer kunnen rijden.
Rijgemak in fases
Ik denk dat ik eerst wat bang was om te rijden. Daarna ben ik misschien wat over-confident-stoer geworden.
En nu besef ik dat ik ook gewoon goed voor mijn camper moet zorgen. Niet er vlam doorheen, ook al durf ik. Maar soms gewoon voorzichtig zijn als de baan heel oneffen ligt met stenen en putten.
In het begin had ik geen muziek op. Daarna stilletjes en nu ben ik echt aan het genieten van mijn muzieklijsten onderweg.
Boodschappen-stress
Mijn volgende project waar ik aan ga werken is mijn eet-onzekerheid aanpakken.
We zijn net weer naar de winkel gegaan voor 3 dagen en dan word ik weer zenuwachtig. Wat moet ik kopen, wat kan ik maken, ga ik niks tekort komen?
Maar toen we toekwamen op ons plekje, heb ik de groentjes met saus van gisteren opgewarmd en heb ik pasta gekookt en dat is heel goed gegaan. Twee potten tegelijk op het vuur. Deze keer was mijn saus niet lauw, maar echt warm. Het water van de pasta deed er geen uur over voor ze kookte en het was lekker.
Dus wie weet geraak ik nu ook stilaan over dat obstakel.
Zelf een plek zoeken
Ik had gezegd dat ik zelf ook eens een plek wou zoeken. Dus Patricia had gezegd wat onze volgende stop is: Estany de Ratera en ik heb dan daar in de buurt een plek gezocht.
En het is dit geworden. Mooi zicht, onder de kabelbaan, tussen de hoge bergen en we staan hier helemaal alleen.
Waterpas
Het is wel handig als de camper een beetje waterpas staat.
Anders valt de schuifdeur en de lades toe en staat alles scheef.
In mijn camper ligt een klein waterpasje en ik heb ook wielkeggen in de garage liggen, maar dat lijkt me zo’n gedoe om dan op die rijblokken te rijden tot je waterpas staat, dus ik gebruik ze niet (Patricia ook niet).
Alleen moet je zien dat je niet met je hoofd naar beneden slaapt.
Ik heb twee manieren om te zien hoe ik moet gaan liggen.
- Ik kijk naar waar het water in de wasbak blijft staan. Mijn hoofd moet in de tegenovergestelde richting liggen.
- Ik kijk naar het waterpasje. Mijn hoofd moet liggen waar de luchtbelletjes zitten.
Vaak heb je een dwarsbed in een camper van 1m60 x 2m00. Maar omdat ik een lengtebed heb, heb ik 2m x 2m. Dus ik kan echt in alle windrichtingen gaan liggen hier. 🙂
Zo gezellig in de regen
Ik vind het echt ZO gezellig in de camper in de regen!
We zitten elk ik onze camper. Ik heb hier internet met de mifi router, dus veel minder gedoe en elektriciteitsverbruik dan met Starlink. De batterij is ook weer helemaal opgeladen dus geen bezorgdheid daarover.
Onderweg is de powerbank, de gsm en de mifi router weer helemaal opgeladen, hier heb ik dan de laptop weer opgeladen met de powerbank, dus alles is weer in orde.
Dus ik heb lekker wat uurtjes kunnen werken, had dit gezellige muziekje opgezet op de achtergrond.
Ik word hier zo blij van! Ik ben echt klaar voor een regenachtige herfst in de camper!
De eerste oorlogswonden
Ik ging deze avond nog een klein wandelingetje doen om de omgeving wat te verkennen. We staan hier aan een hotel van een skigebied, onder de stoeltjeslift.
Achter onze parking lag nog een parking en ik dacht dat als ik een stuk naar boven zou gaan, dat ik dan wel ergens naar rechts zou geraken en op die parking uitkomen, maar de wandeling werd steeds interessanter.
Met watervalletjes, een riviertje waar ik over moest, nog een riviertje om over te steken, en dan kwam ik ineens helemaal aan de andere kant van de vallei uit. Het was er supermooi en ik had echt zin om nog een heel stuk verder te gaan, maar ik had al door, dat ik niet terug aan onze parking zou komen.
Bovendien miezerde het ook af en toe, werd het al wat later, stroomde er ook water van de rivier op het wandelpad.
Ik dacht: ik zal mijn locatie al maar delen met Patricia voor het geval ze me moeten komen zoeken. 🙂
Het was er heel mooi en ik had heel graag nog veel verder gewandeld (en ik had heel graag Patricia haar wandelstokken meegehad, want het was ook wel bergop en bergaf), maar ik besloot dan toch maar terug te keren.
Toen ik het eerste riviertje overging kon ik kiezen, een aantal stenen (waarvan ik niet wist hoe vast die lagen) of een houten plank. Ik had voor de houten plank gekozen en ik kon me een beetje vasthouden aan een tak van een boom, maar die gaf eigenlijk te veel mee.
Ik het terugkomen was ik aan het twijfelen, ga ik voor het risico van de stenen, of neem ik terug de houden plank en ik koos maar voor het laatste, maar … ik schoof er deze keer toch af en baf, ik viel voorover op mijn knieën.
Broek nat, water in mijn kousen en schoenen, schaafwondje op mijn hand en mijn knieën die toch een beetje pijn deden.
‘Dat hoort bij het avontuur, Esli’ zei ik tegen mezelf.
Terug naar de camper. hand beetje ontsmet, droge kleren aan, alles te drogen hangen.
Heel klein beetje mineur stemming na de ‘joepie ik heb zin in herfst in de camper’ namiddag.
Bovendien ziet de planning er de komende dagen ook wat obstakelig uit. Iets van aardverschuivingen waardoor we een andere route moeten nemen, AI die eerst zegt, oh nee met een camper moet je die route niet nemen en daarna zegt, ah nee, neem toch maar die route, een parking waar we niet opmogen omdat we te groot zijn, onduidelijk waar we gaan kunnen slapen, iets dat gelsloten is.
Anyway. Ik onderga het en we zien wel waar we uitkomen. De wandeling die we overmorgen gaan doen waar alle obstakels bijhoren ziet er wel mooi uit.
I keep on going with the flow en hoop dat mijn val-mood morgen over is en dat mijn knieën weer helemaal oké zijn.
