Van België naar Assisi
Vorig jaar wandelde Marieke Van Coppenolle van België naar Assisi.
Ze vertrok in april en kwam in oktober 2025 toe. Ze wandelde meer dan 1700 km, met enkel een karretje met wat spullen in en tijdens haar pelgrimstocht belde ze elke dag bij mensen aan om te horen of ze een slaapplekje voor haar hadden, en dat is ook elke dag gelukt.
Je kan haar blog hier nalezen. Je kan de verhalen lezen en de foto’s bekijken waardoor je het gevoel hebt echt mee op wandel te zijn.
Verhalen over vertrouwen
Gisteren ging ik naar een lezing van haar in Geel. Je kon vragen stellen en zij vertelde dan mooie inspirerende verhalen.
Het ging over vertrouwen hebben in het leven, dat als je doet waar je toe geroepen voelt, dat het leven dan voor je zorgt, dat de plannen die het leven met je heeft beter zijn dan de plannen die je zelf kan bedenken, dat angst komt door verhalen die je jezelf vertelt, dat je je kan afvragen of die waar zijn, of je daar zeker van kunt zijn en hoe je je zou voelen en wat je zou doen als je die verhalen niet gelooft, dat we gemaakt zijn om te voet te gaan, dat als je traag gaat, dat je dan meer ziet, dat je niet naar een ander land hoeft te gaan om mooie dingen te zien, dat we allemaal verbonden zijn, over leven zonder inkomen en dat alles altijd op het juiste moment goed komt.
Ik zat naast een lieve vrouw die ook vaak en lang wandelt, vaak tochten van 20 km per dag. En ze vertelde dat ze langzaam wandelt. Fijn om te horen. Dat is dus ok.
Mijn verhaal over wandelen
Ik zei haar (de vrouw die naast me zat) dat ik wel elke dag wandelde, maar niet zo lang, dat ik eigenlijk geen wandelaar ben, dat ik wel graag buiten ben, maar dat ik het na 2,7 km ook wel heb gehad en dat ik moeilijke voeten heb.
Maar … bedacht ik nu. Klopt dat wel? Wat zou ik doen als ik dat verhaal niet geloof?
Een paar weken geleden sliep ik in een hotel in de Veluwe en omdat er geen wandeling van max. 40 minuten was (mijn 2,7 km wandeling die ik elke dag doe), durfde ik het aan om eens een wandeling van 3,5 km te doen en hé … dat viel eigenlijk best wel mee.
En nu doe ik op Klechterhoef (waar ik elke ochtend ga wandelen, nu De Plas (mijn favoriete plekje) tijdelijk toe is voor werken), ook wel eens een wat langere wandling (van 3,5 km, nog geen gekke dingen).
Open vlaktes
Wat ik in Kelchterhoef mis zijn de open vlaktes. En dus besloot ik deze ochtend om nog eens naar een andere plek te gaan om te wandelen. Nu ik toch wat avontuurlijkere dingen doe. 😉
Ik vond er een wandeling van 4,3 km en begon eraan en wat een zalige wandeling was me dat. Langzaam omdat het mag. Open vlaktes, de zonsopgang nog eens zien (dat was al lang geleden omdat ik op Kelchterhoef meestal tussen bomen loop). Even blijven stilstaan om de zon op mijn gezicht te voelen. Ik werd er ZO blij van. Mijn hele zenuwstelsel ontspande, ik werd er bijna emotioneel van. Dit is mijn omgeving. Ruimte. Openheid.
Fantaseren over mogelijkheden
Ik begon een beetje te fantaseren. Zou dat ook iets voor mij zijn, zo lang op wandel zijn? Zou ik dat durven zo bij mensen aanbellen? Of zou ik een tent, slaapzak en matje meenemen? Maar waar zet je dat dan? Ik doe niet graag dingen die niet mogen. Of toch maar gewoon ergens naartoe rijden, daar wandelen en terug naar huis rijden? Of zoals een vriendin die deze week op bezoek kwam: een camper kopen om daarin te slapen/wonen?
Ik zal gewoon beginnen met wat vaker wandelingen te doen die langer zijn dan 2,7 km. En vooral wandelingen in open vlaktes!
